Reciclaxe

Aqui teneis mi presentación da reciclaxe.Espero que os guste.

Reciclaxe,presentacion de Alejandro Combarro

View more presentations from AleexCombii.

Adios,ríos;adios,fontes de Rosalía de Castro.

	Adios, ríos; adios, fontes; adios, regatos pequenos;
	odios, vista dos meus ollos:
	non sei cando nos veremos.
	Miña terra, miña terra,
	terra donde me eu criei,
	hortiña que quero tanto,
	figueiriñas que prantei,
	prados, ríos, arboredas,
	pinares que move o vento,
	paxariños piadores,
	casiña do meu contento,
	muíño dos castañares,
	noites craras de luar,
	campaniñas trimbadoras
	da igrexiña do lugar,
	amoriñas das silveiras
	que eu lle daba ó meu amor,
	camiñiños antre o millo,
	¡adios, para sempre adios!
	¡Adios groria! ¡Adios contento!
	¡Deixo a casa onde nacín,
	deixo a aldea que conozo
	por un mundo que non vin!
	Deixo amigos por estraños,
	deixo a veiga polo mar,
	deixo, en fin, canto ben quero...
	¡Quen pudera non deixar!...
	Mais son probe e, ¡mal pecado!,
	a miña terra n'é miña,
	que hastra lle dan de prestado
	a beira por que camiña
	ó que naceu desdichado.
	Téñovos, pois, que deixar,
	hortiña que tanto amei,
	fogueiriña do meu lar,
	arboriños que prantei,
	fontiña do cabañar.
	Adios, adios, que me vou,
	herbiñas do camposanto,
	donde meu pai se enterrou,
	herbiñas que biquei tanto,
	terriña que nos criou.
	Adios Virxe da Asunción,
	branca como un serafín;
	lévovos no corazón:
	Pedídelle a Dios por min,
	miña Virxe da Asunción.
	Xa se oien lonxe, moi lonxe,
	as campanas do Pomar;
	para min, ¡ai!, coitadiño,
	nunca máis han de tocar.
	Xa se oien lonxe, máis lonxe
	Cada balada é un dolor;
	voume soio, sin arrimo...
	Miña terra, ¡adios!, ¡adios!
	¡Adios tamén, queridiña!...
	¡Adios por sempre quizais!...
	Dígoche este adios chorando
	desde a beiriña do mar.
	Non me olvides, queridiña,
	si morro de soidás...
	tantas légoas mar adentro...
	¡Miña casiña!,¡meu lar!

Has de cantar,poema de Rosalía de Castro.

«Has de cantar,
	que che hei de dar zonchos;
	has de cantar,
	que che hei de dar moitos.
- I -
	«Has de cantar,
	meniña gaiteira,
	has de cantar,
	que me morro de pena.
	Canta, meniña,
	na veira da fonte;
	canta, dareiche
	boliños do pote.
	Canta, meniña,
	con brando compás,
	dareiche unha proia
	da pedra do lar.
	Papiñas con leite
	tamén che darei;
	sopiñas con viño,
	torrexas con mel.
	Patacas asadas
	con sal e vinagre,
	que saben a noces,
	¡que ricas que saben!
	¡Que feira, rapaza,
	si cantas faremos...!
	Festiña por fóra,
	festiña por dentro.
	Canta si queres,
	rapaza do demo;
	canta si queres,
	dareiche un mantelo.
	Canta si queres,
	na lengua que eu falo;
	dareiche un mantelo,
	dareiche un refaixo.
	Co son da gaitiña,
	co son da pandeira,
	che pido que cantes,
	rapaza morena.
	Co son da gaitiña,
	co son do tambor,
	che pido que cantes,
	meniña, por Dios.»
- II -
	Así mo pediron
	na veira do mar,
	ó pé das ondiñas
	que veñen e van.
	Así mo pediron
	na beira do río
	que corre antre as herbas
	do campo frorido.
	Cantaban os grilos,
	os galos cantaban,
	o vento antre as follas
	runxindo pasaba.
	Campaban os prados,
	manaban as fontes
	antre herbas e viñas,
	figueiras e robres.
	Tocaban as gaitas.
	Ó son das pandeiras,
	bailaban os mozos
	cas mozas modestas.
	¡Que cofias tan brancas!
	¡Que panos con freco!
	¡Que dengues de grana!
	¡Que sintas! ¡Que adresos!
	¡Que ricos mandiles!
	¡Que verdes refaixos!
	¡Que feitos xustillos
	de cor colorado!
	Tan vivos colores
	a vista trubaban;
	de velos tan váreos
	o sol se folgaba.
	De velos bulindo
	por montes e veigas,
	coidou que eran rosas
	garridas e frescas.
- III -
	Lugar máis hermoso
	non houbo na terra
	que aquel que eu miraba,
	que aquel que me dera.
	Lugar máis hermoso
	no mundo n'hachara
	que aquel de Galicia,
	¡Galicia encantada!
	Galicia frorida,
	cal ela ningunha,
	de froles cuberta,
	cuberta de espumas,
	de espumas que o mare
	con perlas gomita,
	de froles que nacen
	ó pé das fontiñas.
	De valles tan fondos,
	tan verdes, tan frescos,
	que as penas se calman
	nomáis que con velos;
	que os ánxeles neles
	dormidos se quedan,
	xa en forma de pombas,
	xa en forma de niebras.
- IV -
	Cantarte hei, Galicia,
	teus dulces cantares,
	que así mo pediron
	na veira do mare.
	Cantarte hei, Galicia,
	na lengua gallega,
	consolo dos males,
	alivio das penas.
	Mimosa, soave,
	sentida, queixosa;
	encanta si ríe,
	conmove si chora.
	Cal ela, ningunha
	tan doce que cante
	soidades amargas,
	sospiros amantes,
	misterios da tarde,
	murmuxos da noite:
	Cantarte hei, Galicia,
	na beira das fontes.
	Que así mo pediron,
	que así mo mandaron,
	que cante e que cante
	na lengua que eu falo.
	Que así mo mandaron,
	que así mo dixeron...
	Xa canto, meniñas.
	Coidá que comenzo.
	Con dulce alegría,
	con brando compás,
	ó pé das ondiñas
	que veñen e van.
	Dios santo premita
	que aquestes cantares
	de alivio vos sirvan
	nos vosos pesares;
	de amabre consolo,
	de soave contento,
	cal fartan de dichas
	compridos deseios.
	De noite, de día,
	na aurora, na sera,
	oirésme cantando
	por montes e veigas.
	Quen queira me chame,
	quen queira me obriga:
	Cantar, cantareille
	de noite e de día,
	por darlle contento,
	por darlle consolo,
	trocando en sonrisas
	queixiñas e choros.
	Buscaime, rapazas,
	velliñas, mociños,
	buscaime antre os robres,
	buscaime antre os millos,
	nas portas dos ricos,
	nas portas dos probes,
	que aquestes cantares
	a todos responden.
	A todos, que á Virxen
	axuda pedín,
	porque vos console
	no voso sufrir,
	nos vosos tormentos,
	nos vosos pesares.
	Coidá que comenso...
	Meniñas, ¡Dios diante!